|
donderdag 29 juli 2010 |
 Het is de ‘day after’. Zoals gewoonlijk na een lange race ben ik vroeg wakker omdat ik boordevol emoties en gedachten zit. Het was gisteren duidelijk niet mijn dag. Na een enorm sterk zwemonderdeel in mijn nieuwe 2XU Velocity V1 wetsuit van Triathlonwinkel.nl lieten de benen het helemaal afweten. Ik kwam als tweede uit het water. Had na de ronding van de tweede boei twee dames van TBB in mijn voeten liggen, waaronder Rebekah Keat. Dus ik was erg blij met mijn zwemprestatie. Na de wissel lag ik vierde en dus moest het gas erop. Direct uit het water moesten we al omhoog. En hee, het lijkt wel alsof er iemand achterop mijn fiets is gesprongen om mee te reizen. Ik bedwong mezelf om achterom te kijken. Want aan mijn Trek Madone lag het echt niet. Nee, het waren mijn benen die niet wilden.
In eerste instantie weet ik het nog aan de overgang van het zwemmen. Ik ben een slow starter wat dat betreft en moet mijn ritme zien te vinden om lekker te gaan draaien. En daar komt euvel twee om de hoek kijken: op dit parcours kun je nergens en lekker ritme vinden! De eerste berg was de Alpe Grande Serre. Een lange klim van ca. 14 km. Ik werd daar door twee dames ingehaald en probeerde mee te springen, maar de benen lieten het finaal afweten. Toen begon langzaam te dagen dat het wel eens een hele lange tocht zou kunnen worden. Na de Alpe Grande Serre was het lang afdalen, daarna weer wat omhoog, vervolgens weer naar beneden en omhoog naar Valbonnais. Daarna diende de Coll d’Ornon zich aan.
 Tegen die tijd zat ik er aardig doorheen en ik begon met grote vrezen uit te zien naar de laatste klim van de Alpe d’Huez. Gelukkig stond Rick halverwege de Ornon, zodat ik even wat liefs tegenkwam en daarna toog ik zo snel als ik nog kon, verder naar de lange afdaling die me richting het laatste klimmetje zou brengen. Nu is de Alpe d’Huez al een berg om niet te licht op te vatten, maar ik heb em al eens eerder beklommen en dat ging prima. Maar nu, met deze benen. Het zou een waar drama worden. De teller kwam nauwelijks boven de 9 km/uur en het stuk dat 6% moet heten heb ik waarschijnlijk gemist, want het voelde overal aan als 12%. Pas in bocht 3 stond Rick en ik zat er helemaal doorheen. Tegen die tijd had ik de knop al omgezet van racemodus naar trainingsmodus. Want dit was geen racen meer, maar overleven!
Foto: Fotograaf Frank Renia geeft instructies voor de race en Pieter van der Meer meldt zich als verslaggever van Triathlonsport. Beiden starten vandaag in de korte race!
 Eenmaal boven begon ik maar lekker met het publiek te ouwehoeren. Ik kreeg een zelfgeplukt bloemetje aangeboden, kregen tips om aan Nieuwkoop te denken, hoorde aan alle kanten dat ik ‘er zo goed uitzag’ (dus dat streelde mijn ego) en liep mijn drie rondjes van ruim 7 km verhard en onverhard naar Coll de Sarenne. Het lopen ging elk rondje beter,maar ik wilde niets forceren en eigenlijk gewoon doortrainen na deze dag, dus bleef ik rustig lopen. Het lopen was ook zo snel voorbij naar mijn gevoel! Tja, na dat verschrikkelijke fietsen, leek al het andere snel.
 De finish kwam en ik mocht stoppen. Na Pieter van der Meer van Triathlonsport te woord te hebben gedaan, dook ik in de beschermende armen van Rick. Even uithuilen en laten gaan van alle spanningen en inspanningen. Het was een zware dag. Veel geleerd en ervaren. Het was geen piekwedstrijd, want de trainingen hebben we nauwelijks teruggenomen, dus dit risico zat er in. Nu is het op naar Wisconsin waar Rick en ik samen aan de start zullen staan van mijn 2e IRONMAN van dit jaar. Ik heb daar voor mezelf wat goed te maken, zullen we maar zeggen! |
