| Opnieuw Nederlands Kampioen halve triathlon |
| maandag 31 mei 2010 | |
|
Hakken en zwemmen  Potverdikkie. Daar lag ik dan te hakken tussen allemaal andere hakkende mannen. Sorry voor de stompen die ik heb uitgedeeld, maar ja, het gevecht begint al in het water he. Met man en macht probeerde de man voor mij aan te haken bij een voorliggende man en ik keek geregeld op om te zien of dat lukte. Hij haalde het net niet, dus ik er voorbij en het zelf proberen. Maar helaas, ook mij lukte het net niet om aansluiting te krijgen. Het groepje waar ik graag bij had willen zitten, verdween tergend langzaam uit beeld. En dus lag ik voorop. Weer. Shit, dat was niet de bedoeling! Maar goed. Gewoon doorzwemmen en gas blijven geven dan maar. Ondertussen had ik ook weer eens ruzie met het touw. Orienteren is een vak apart en mij lukt het de ene keer beter dan de andere keer. Deze zwemsessie was het gevoel niet met mij. Met nog slechts 400 meter te gaan zag ik ineens een gele badmuts in mijn ooghoek die langzaam maar zeker naar voren gleed. Ik zag een blote arm mooi en lang overhalen en wist direct dat het Marleen was. Hey, zou ik nu ook zo zwemmen, dacht ik terwijl ik anderhalve slag nodig had waar Marleen het met eentje af kon. Hmmm, nou ja, daarvoor ben ik nog in training toch?! Marleen schoof tot op gelijke hoogte en we kwamen bijna gelijk het water van de Nieuwkoopse plassen uit. Later zag ik mijn zwemtijd van iets meer van 39 minuten. En dat was oke. Een jackje of geen jackje? Geen flauw benul hoe groot de afstand op de rest van het veld was, dus wisselen en de fiets op. Ik twijfelde of ik een jackje aan zou doen en besloot van niet. Maar daar kreeg ik in de tweede ronde fietsen toch wel spijt van. Want al halverwege de eerste fietsronde begon het keihard te regenen. En de temperatuur daalde. En dus werd het koud. Ijzig koud. Na de eerste ronde kreeg ik van Rick een bidon aangeboden en in plaats van hem goed aan te pakken, kreeg ik mijn koude vingers niet goed om de bidon heen. Dus pats, bidon op de grond. Ik stopte toch maar even om hem te pakken. Bidon onder de auto, Rick om de auto heen rennen om de bidon te pakken en alsnog aan te geven. Ik weer op de fiets om twee meter verderop weer af te stappen om mijn remmen iets meer ruimte te geven want het voelde alsof die ineens aanliepen. Afijn, twee minuten later gleed in het dorp verder in en racete zo hard ik kon door het centrum voor de tweede ronde. Een beetje frisjesssss  Van Rik hoorde ik nog net dat ik tien minuten had na het zwemmen op Heleen. Nu ja, daar waren al wat minuten vanaf gesnoept natuurlijk. Al was het maar door dat gehannes van mij in de coachpost! Dus gas open en verder knallen. De tweede ronde ging sneller dan de eerste, maar echt heel veel macht zat er nog niet achter. De focus was terug en de tweede bidon pakte ik weer goed aan. Ik hield me steeds weer voor te moeten blijven duwen en bedacht er zelfs een deuntje voor om me door de weilanden tegen de wind in vaart te houden. De voeten verstijfd, handen verkleumd. Het viel niet mee, maar daar hadden de anderen ook vast last van. In het wisselpark naar het lopen was alles zo koud geworden dat ik van de fiets sprong en stilstond met mijn verkleumde voeten. Ik voelde ze nauwelijks en wist met moeite de tent te halen. Helm kon ik niet loskrijgen, sokken en schoenen aandoen ging ook nauwelijks. Uiteindelijk kon ik na twee tergend langzame minuten toch het loopparcours bestormen. Als eerste vrouw, met geen flauw benul hoe groot mijn voorsprong op de rest van het veld was. En ook niet met enig idee uit wie dat veld bestond. Dus gel erin, water drinken en gaan met die banaan. Net als vorig jaar hurkte ik vlak voor de dijk nog even in het gras om een plas te doen. Hmmm, weer een minuut. Gerbert keek raar op toen ik al strompelend uit de bosjes mijn pakje weer aantrok en achter hem aan rende. Gerbert was ook aardig verstijfd en liep een tempo dat ik graag wilde blijven lopen. Een mooie haas voor mij, hoewel hij natuurlijk zelf harder had gewild. Op het lange stuk net van de dijk af was het wind tegen. En Gerbert ging zo lopen dat ik lekker uit de wind zat! Fijn zo'n lieve teamgenoot! Helaas voor hem werden we wel ingehaald door een sprintende Erik-Simon die op weg ging naar Sander Berk. En Sander nog wist in te halen om naar de 3e plek te snellen. Losse veter Halverwege het met de wind in de rug stuk naar Nieuwkoop voelde ik ineens iets tegen het asfalt en mijn been aanslepen. Shit, mijn veter los. Ik wilde Gerbert niet laten gaan, maar ja, ik moest ook niet struikelen over mijn losse veter. Dus stilstaan, veter strikken en vastknopen. Maar dat laatste ging nog steeds niet echt lekker met mijn nog niet helemaal ontdooide vingers. Opnieuw een halve minuut verloren. Jemig, het viel niet mee zeg. De tweede ronde voelde zwaar en toen ik er bijna 10 km op had zitten, begon de Grote Trainer ineens te roepen dat ik er wel druk op moest blijven houden. Ja zeg, ook dat nog! Gelukkig lukte het op de dijk om weer te focussen en mensen in te halen. Dat is toch wel heel prettig hoor. Leuk om als eerste overaal aan te komen, maar het gevoel van jagen moet je wel ergens anders vandaan halen dan van de mensen om je heen. Want die zijn er nog niet zoveel dan namelijk. In mijn derde en vierde ronde lopen was dat anders. Dan kun je de een na de ander opvegen en dat geeft een goed gevoel. De laatste ronde werd ik vergezeld van twee motoren en Fred Verlooij op de fiets. De laatste kilometer van de dijk tegen de wind in vielen niet mee. Gelukkig kon ik halverwege nog een rug vinden om achter te schuilen! Dank daarvoor! De atleet in kwestie liep een straf tempo en dan mag je eindelijk op weg naar de finish. Blij, blij, blij  Ik durfde niet achterom te kijken. Fred riep dat ik van Rik druk erop moest blijven houden, dus zou Heleen dan toch nog weer dichterbij komen? Zou ze al achter me lopen? Maar nee, Fred kon haar nog niet ontwaren en toen ik eenmaal het bordje Nieuwkoop was gepasseerd, wist ik het zeker. Ik zou de NK titel prolongeren! Vanuit de verte zag ik de Grote Trainer met zijn handen in de lucht al juichen. Mijn Grote Liefde Rick stond even verder op. Ik durfde niet te stoppen om hem een kus te geven. Dan die laatste bocht, het finish terrein en de finish! Mijn ouders stonden alweer te klappen en te juichen en ik was blij. Blij dat ik er was. Blij dat ik als eerste vrouw over de finish mocht komen. Blij dat ik dit in dienst van het Davilexteam mocht doen. Blij dat ik een tweede NK titel op zak had. Teun Edelman stond al te glimmen. Ik mocht nog even uithijgen toen ik over de finish kwam. En daarna was het kort een reactie hier, even met Roel Kerkhof kletsen, dan een journalist van het AD te woord staan, Rick zoenen, mijn ouders zoenen, Karin van Trigt zoenen, Rik zoenen, Gonny zoenen, Jan van der Marel zoenen, etc... Heleen kwam 2,5 minuut later over de finish. Tevreden over haar fietsonderdeel, minder tevreden over het lopen. Op weg naar Stein nog een paar puntjes op de i en hopelijk een beter zwemonderdeel. Dan gaat het daar vast helemaal goed komen! Al met al een bijzondere dag weer. En een titel rijker. Nu ff rust en wat korter werk. Daarna weer opbouwen... |
Voor de 2e achtereenvolgende keer Nederlands Kampioen op de halve triathlon! Poehee, het ging niet zoals vorig jaar. Ik moest er best hard voor werken. Maar dat was ook wel te verwachten met een IRONMAN van slechts vijf weken geleden nog in het lijf. Alle lof voor mijn Grote Trainer Rik van Trigt, die me toch weer mooi in die krappe tijd naar een 2e NK titel heeft gebracht. Hoewel ik het zelf natuurlijk nog wel 'even' af moest maken op d-day! En dat ook nog eens in dienst van het Davilexteam, waarvoor Nieuwkoop een soort van thuiswedstrijd is! Daarnaast werden teamgenoten Edo van der Meer (debutant op de midden afstand!) en Erik-Simon Strijk respectievelijk 2 en 3 bij de heren. Ook alle lof voor Gerbert van de Biggelaar die continue in de aanval ging en zich niet verschool. En het nog opbracht om mij een ronde uit de wind te houden toen hij het moeilijk kreeg. Jammer dat ik moest afhaken vanwege een losse veter die ik nauwelijks weer in het gareel kon krijgen door mijn nog verkleumde vingers. Kortom, een editie om met plezier naar terug te kijken. | < Vorige | Volgende > |
|---|
