Bijzonder en ongewild lang weekend

maandag 04 mei 2009

Het was een bijzonder en ongewild lang Koninginneweekend. Het begon donderdag met de wekelijkse rustdag. Voor het eerst sinds lange tijd lag ik languit in de tuin met een boekje. Ik hoefde helemaal niets en kon lekker genieten van mijn twee poezen, de zon en ons tuintje. De gebeurtenissen in Apeldoorn hebben we dan ook helemaal kunnen volgen. Wat wel heel gek was hoor. Wie doet nu zoiets? Ongelooflijk. De volgende dag lagen we om zes uur in het zwembad. Aansluitend deden we onze looptraining in alle vroegte in het gebied Coelhorst. Langs de Eem liepen we een nieuwe route en genoten van een steeds sterker wordende zon. Het werd al snel warm. Eenmaal terug in huis was het snel douchen, omkleden, broodjes smeren en hup de auto in. Eerder die week was mijn oma overleden en vrijdag werd ze begraven. In Groningen. Ongewild een lang Koninginneweekend, want ik had in principe gewoon moeten werken. De begrafenis was verdrietig, maar het was ook goed om afscheid te nemen van haar. Mijn oma's lijf was gewoon op. Op 84-jarige leeftijd kan dat gebeuren en om eerlijk te zijn was dat al jaren aan de gang. Alleen haar hart wist maar niet van ophouden. Ik denk dat ik mijn doorzettingsvermogen van haar heb geërfd. En ik hoop zeker ook haar sterke hart! Want als er één ding was wat mijn oma kenmerkte (naast haar immer opgewektheid) was dat haar onuitputtelijke doorzettingsvermogen wel. Ze liet zich niet zo snel door iemand stoppen. Zaterdag sliepen we uit. De vorige dag met het heen en weer reizen en de begrafenis had er wel ingehakt. Laat op de ochtend besloten we om een duik te nemen in het Henschotermeer. Mijn eerste buitenwatertraining. Het water voelde in eerste instantie koud en het pak voelde zwaar aan. Na twee rondjes hielden we het voor gezien en reden weer terug naar huis. 's Middags stond er een pittige fietstraining het programma. We moesten blokjes rijden van 5 minuten en besloten dat op de Amerongse berg te doen. Dat klonk zo stoer! Met toch wel een beetje angstzweet in onze handjes reden we rustig richting Amerongen. We hadden onderweg uitgerekend hoe lang we over de beklimming zouden doen en we kwamen tot de conclusie dat ons blokje van 5 minuten wel wat eerder moest beginnen. We besloten om vanaf het spoor te starten. En dat bleek een goede zet. De eerste keer had ik iets meer dan 5 minuten nodig, Maar naar mate de blokjes vorderden gingen ze steeds sneller. Tot aan het eind toe wist ik ze binnen de vijf minuten af te leggen. Het voelde goed en retezwaar! De Amerongse berg werd wel steeds korter voor mijn gevoel. Na de blokjes waren we enorm trots op onze training. En moe, maar voldaan reden we met lege benen weer naar huis. 's Avonds gingen we - gewapend met een zalm-broccolitaart - naar Roland en Karin. We speelden even met Tara en Noa en dat leverde ons prachtige lachjes, knuffels en kusjes op. Zo werd een goede trainingsdag extra goed afgesloten. Oh ja, en en passant won ik ook nog met Catannen. Ach ja, op sommige dagen loopt alles! De volgende dag liep het allemaal net minder. Met Rick eerst een zwemtraining afgewerkt en daarna op voor een superlange duurloop. Ik moest zoals gewoonlijk weer de bosjes in en was Rick dus snel kwijtgeraakt. Bij een benzinepomp onderweg stond hij me echter op te wachten met een extra drankje om de flesjes bij te vullen. Een welkome aanvulling op de voeding die ik bij me had. Want op twee flesjes sportdrank, ''eén gel en één flesje water kon ik die superlange duurloop niet afronden. Tegen het eind werden de benen wel steeds zwaarder. De training van de dag ervoor begon zijn tol te eisen. Met stramme benen die zwabberden onder mijn lijf liep ik uiteindelijk ons huis weer binnen. We kleedden ons direct om voor het rondje uitfietsen. Ik probeerde niet eens meer te sprinten bij de plaatsnaambordjes. De benen wilden echt niet meer! Rick won die dag alles. Met lopen én fietsen kwam hij als eerste alle dorpen binnen die we aandeden. Vanmorgen reed ik om negen uur dik aangekleed onder een prachtige zon mijn herstelfietstraining. Wat zat ik te genieten op mijn aluminium ros. Ik genoot van de grijze wolkjes die door de blauwe lucht zweefden. Van de vogels die druk in de weer waren met takjes. Van de elf reigers die ik op een rijtje telde langs de rand van het Veluwemeer. Van de kieviet die een dikke kraai wegjaagde en vlak voor mijn fiets langs scheerde om zijn nest te beschermen. De wind blies langs en over me heen en tegen me aan. En ik peddelde rustig verder. De stramheid uit mijn benen. Mijn spieren steeds soepeler voelend. Tweeënhalf uur later zette ik mijn fiets weer in de schuur. Wat is het toch heerlijk om zo te kunnen en mogen trainen. Morgen regent het weer. Maar ik hoop dat ik de zon nog even vast kan houden in mijn hoofd.

 

< Vorige		Volgende >