Bronzen NK medaille in Horst
zondag 19 april 2009

ImageTja, daar zit je dan met je goede gedrag! Vanmiddag mocht ik gewoon plaatsnemen op het NK podium van het NK/EK Powerman in Horst! Yvonne van Vlerken spande de kroon met haar eerste plaats op zowel het EK als het NK. Maud Golsteijn completeerde het NK podium. Wie had gedacht dat ik naast die dames op het podium zou mogen vandaag? Ik in ieder geval niet! Rick deed ook goede zaken. Hij werd vierde achter Wim Nieuwkerk (nieuwe Nederlands Kampioen), Armand van der Smissen en Erik Simon Strijk, en liet daarbij vele duathlonspecialisten achter zich. Zie je toch dat al die trainingen ergens goed voor zijn. In ieder geval vormt deze dag een goede opsteker op weg naar de piekwedstrijden.

De dag begon vroeg. Om vijf uur stonden we al op onze logé uit te laten. Bas was helemaal verbaasd dat hij al zo vroeg naar buiten mocht. En morgen mag ie weer zo vroeg als wij om zes uur gaan zwemmen om vervolgens op de fiets naar het werk te gaan. Ja, het is al vroeg druk in huize Nijhoving/Weerd. Maar goed. Terug naar vandaag. Iets over zessen zaten we in de auto op weg naar Horst. Na twee jaar als toeschouwer meegeleefd te hebben met alle atleten, gingen we nu zelf de uitdaging eens aan. We waren mooi op tijd in Horst. Het inschrijfbureau was nog niet eens geopend. We raakten in gesprek met fotograaf Frank Renia en ook Yvonne kwam even aanwaaien voor een praatje. Leuk dat ze deze wedstrijd in Nederland weer aan de start stond. Ze zag er goed en scherp uit en maakte de belofte meer dan waar. Bij het inschrijfbureau liepen we ook Stefanie al tegen het lijf die stond bibberen in de ochtendkou. Leuk om elkaar weer eens te treffen nadat we vorig jaar roomies waren in Mallorca toen ik met het duathlonteam mee mocht op trainingsstage.

Na het gebruikelijke spullen ophalen, fiets prepareren en installeren in het wisselpark was het al snel tijd voor de wedstrijd. Ik maakt nog even kennis met Maud, want ik had haar nog nooit live ontmoed. Wel natuurlijk haar website gelezen, want wij triathleten mogen graag elkaars ervaringen volgen. Gewoon interesse en omdat het leuk is! Mijn startnummer 408 zorgde ervoor dat ik zelfs bij de atleten stond die voorgesteld zouden worden voor de start. Nou ja, ik stond hier voor het eerst aan de start, maar blijkbaar werd er toch wel wat verwacht! Ik zag Jantiene al driftig heen en weer wiebelen. Ze had er heel veel zin in, maar dat heeft ze volgens mij altijd. Ze beleeft zoveel plezier aan het sporten van de wedstrijden. Altijd weer mooi om te zien. Het was een ontspannen gedoe zo voor de start en nadat alle atleten waren voorgesteld en in de startkooi stonden, werden we weggefloten voor de wedstrijd.

De eerste ronde ging snoeihard. Nou ja, voor mij dan. Bij de andere dames zag het er allemaal zo relaxed uit. Ik wist één minuut in het spoor van Stefanie te blijven en daarna liep ze langzaam maar zeker bij me weg. Mijn hartslag zat al snel heel hoog. Aangemoedigd door onder meer Heleen Bijdevaate die niet mee kon doen met de wedstrijd vanwege een blessure aan de voet. Ik kon nog aardig doortrekken de eerste twee rondes, maar ging me daarna zorgen maken over mij tempo in combinatie met de hartslag. Gelukkig stond de Grote Trainer weer langs de kant om mij van de nodige tips te voorzien en om me tot enige rust te manen. Uiteindelijk liep ik een flink pr op de 15 km, want binnen het uur was de eerste run voorbij. He, he. Dat had ik overleefd.

ImageDe eerste ronde op de fiets was echter moordend! Waar waren mijn fietsbenen gebleven? Het leek wel alsof ik, ik weet niet wat, had gedaan. En dat was natuurlijk ook zo. Bij een triathlon is het eerste gedeelte een stuk minder zwaar en kom je veel frisser op de fiets. Nu had ik al zwaren benen terwijl we nog maar net begonnen. Gelukkig ging het in de tweede ronde een stuk beter draaien. Net na de helft wist ik zelfs Stefanie bij te halen. Ik riep naar haar dat ze aaan moest haken en reed in goed tempo verder. Dat hield ze wel even vol, maar bij ingang van de derde ronde zat er niet meer achter. De derde rond was overleven en ik ging alvast visualiseren hoe het met de wissel moest, hoe ik mijn fiets ging parkeren, mijn schoenen aan ging trekken en hoe ik weg zou lopen. Lekker ritme, krachtige afzet. En ja hoor, daar ging ik wisselzone in. Ik was even afgeleid omdat ik tot mijn eigen verbazing Maud net weg zag lopen van haar fiets. Dat was verrassend! Ik zette mijn fiets weg zoals ik had bedacht, zette mijn helm af en trok mijn schoenen aan. Ik vergat mijn petje op te zetten, maar toen ik daar achter kwam liep ik eigenlijk al het wisselpark uit.

Nou ja, lopen... Het voelde absoluut niet zoals ik had bedacht. Geen ritme. Beetje wankelend. Mijn benen deden zelfs pijn. En van een krachtige afzet was al helemaal geen sprake! De Grote Trainer zat langs het parcours op het terras. Hij zag me aankomen en riep: "En nu mag het pijn gaan doen!" Nu mag het pijn gaan doen? Ik riep heel hard terug: "Nou, het doet nú al pijn hoor!". De rest van de mensen op het terras lagen gelijk in een deuk en ik moest zelf eigenlijk ook wel lachen. Maar ik vreesde met grote vrezen dat Stefanie als een razende roeland over mij heen zou komen, dus ik moest wel blijven gaan. Gewoon mijn eigen race lopen en dan zie je het wel, dacht ik. Op een langer stukje op de loopparcours zag ik Maud voor me lopen. Dat leek nog niet zo ver, maar ik had niet echt het gevoel dat ik haar nog even bij kon houden. elke stap deed zeer en het voelde zo zwaar! De twede ronde voelde dramatisch, maar in de laatste ronde lag ik nog steeds op bronzen NK koers, dus doorbijten zei ik tegen mezelf. Ik liep zelfs weer een beetje in op Maud, maar die was echt te ver weg om nog te pakken.

ImageNaar de finish toe geloofde ik echt dat het Nk brons op een duathlon voor mij was. Voor mij. Een triathleet! Dat is apart. Ik kreeg compliment van de Grote Trainer, we wisselden een high five uit en toen mocht ik onder de finishboog door zelfs tegen een lint aanlopen! Dat was wijs, dat had ik nog nooit meegemaakt. Helemaal trots ving Rick me op. Hij werd vierde op het NK. Dus voor ons allebei een mooie dag en goede training. Na de huldiging (ik was weer eens onvindbaar, omdat niemand me had gezegd hoe laat en waar de huldiging plaats zou vinden, ik was me aan het omkleden in het parc fermee en moest snel ineens weer terug naar het start/finish gebied nadat ze al tien keer mijn naam hadden omgeroepen). Daarna gingen we lekker naar huis om Bas weer uit te laten. Na zijn ochtendloopje van vijf uur die ochtend was hij daar wel weer aan toe.

Het was een mooie dag en weer een bijzondere ervaring.
 
< Vorige   Volgende >
[ terug ]